ஞானஸ்வரூபிணியான பெண்
வீண் பழியால் கோவலன் வெட்டுண்டு மாண்டான்.இதை அறிந்த கண்ணகி முதலில் ஒரு சாதாரண பெண்ணின் நிலையில் உணர்ச்சியால் கதறி அழுகிறாள், அரற்றுகிறாள்...ஆனால் ஒரு கட்டத்தில் அவள் தன் உணர்ச்சியைப் பின் நிறுத்தி, பூரண அறிவை முன் நிறுத்தித் தான் மேற்கொண்டுள்ள சிக்கலை எண்ணிப் பார்க்கிறாள்.
அப்போது அவளுக்குள் சில உண்மைகள் விழிப்புணர்வில் தெளிகின்றன.
அவை என்ன?
கோவலன் குற்றவாளி ஆகவே முடியாது!
தன் கணவன் என்ற கண்மூடித் தனமான பந்தபாசத்தால் கண்ணகி அதைக் கையாளவில்லை!
சமூஹத்தில் அநீதியால் அவதிக்கு உள்ளாகும் அப்பாவி நிரபராதிகளின் ப்ரதிநிதியாய் அவள் பூரண அறிவின் ஸ்வரூபமாய்ப் பாண்டியனைக் காணச் செல்கிறாள்.....
மதுரையில் ஆரியப்படை கடந்த பாண்டியன் நெடுஞ்செழியனின் சபை....
கண்ணகி வாயில் காவலனிடம்,
”வாயில் காவலனே!
அறிவை இழந்த, அறம் இல்லாத நெஞ்சம் கொண்ட நீதி தவறிய பாண்டியனின் அரசவைக் காவலனே!
ஈடு இணையற்ற பரல்களைக் கொண்ட அழகிய செம்பொன் சிலம்பினைக் கையில் ஏந்தியவளாகிய நான், என் கணவனை இழந்தேன்!
இப்போது நான் உன் அரசனைக் காண வேண்டும்!
என்னைப் பற்றிக் கூறுவாயாக!”
வாயில் காவலன் பாண்டியனின் சபையில் சென்று,
”கொற்கைத் துறைமுகத்தினைக் காவல் கொண்ட வேந்தனே! வாழி!
அழகிய தென் பொதிகை மலையின் தலைவனே! வாழி!
பழிகள் ஏற்படாமல் தேசத்தைக் காக்கும் பஞ்சவனே! வாழி!
மகிஷாசுரனின் வெட்டிய தலையில் இருந்து ரத்தம் வழிய,
அந்த எருமைத் தலையையே பீடமாகக் கொண்ட
வெற்றி தரும் துர்கை அல்ல;
சப்த மாதர்களில் கடைசி மாதரும் அல்ல,
ஈசனை நடனமாடச் செய்த பத்ரகாளியும் அல்ல,
அச்சம் தரும் கொடிய வனத்தில் வாழும் கொடுங்காளியும் அல்ல,
தாருகனின் அகன்ற மார்பினைப் பிளந்த துர்கையும் அல்ல,
ஆனால் மிக்க கோபமும் சிந்தனையும் கொண்டு, அழகிய பொன் சிலம்பை ஏந்தி ”கணவனை இழந்தேன்” என்று கூறிக் கொண்டு வாயிலில் ஒரு பெண் வந்திருக்கிறாள் ஐய!”
பாண்டியன் கண்ணகியை அழைக்க, அவளும் மன்னன் முன் அருகில் தைரியமாக வர,
”கண்களில் கண்ணீர் வழிய என் முன் நிற்கும் அழகிய இளம் பூங்கொடி போன்ற பெண்ணே! யார் நீ?” என்று பாண்டியன் வினவ,
கண்ணகி,
”ஆராய்ச்சி செய்து பார்க்காத அறிவில்லாத மன்னன் நீ!
தேவர்களும் போற்றும் படி, புறாவுக்குத் தன் சதையையே அரிந்து கொடுத்த சிபிச் சோழனும்,
ஆராய்ச்சி மணியை அடித்த பசுவின் துயர் போக்க,
பசுங்கன்றினைக் கொன்ற தன் மகனைத் தேர்க்காலில் இட்டுக் கொன்று மனுநீதி தர்மத்தை நிலை நாட்டிய சோழனும் வாழ்ந்த பூம்புகார் என் ஊர்
மிக உயர்ந்த குலத்தில் தோன்றிய மாசாத்துவான் என்ற செல்வ வணிகனின் ஒரே மகன் கோவலனின் மனைவி கண்ணகி நான்!
தீவினையால் பொருள் எல்லாம் இழந்தோம்
இழந்த பொருளை மீண்டும் வணிகம் மூலம் சம்பாதிக்க உன் மதுரைக்கு வந்தோம்
என் கால் சிலம்பில் ஒன்றை விற்று வர வந்த என் கணவன் உன்னால் வெட்டப்பட்டான்! இது நியாயமோ?”
அதற்குப் பாண்டியன்,
”பெண்ணே!
கள்வனைக் கொன்றது தவறு இல்லையே!
அது நீதி தவறாத மன்னனின் கடமை அல்லவா?” என்று கூறினான்.
அதைக் கேட்ட கண்ணனி,
”அற வழியில் செல்லாத கொற்கை நகரத்தின் மன்னனே!
என் கால் சிலம்பினுள் நவரத்னங்கள் பரல்களாக உள்ளன.” என்றிட
பாண்டியன்,
”நன்கு நன்கு!
நீ கூறுபவை சரியே!
என் அரசியின் சிலம்புகளில் முத்துக்கள் பரல்களாக உள்ளன.”
இதைக் கேட்ட கண்ணகி, கோவலனிடம் இருந்து பெறப்பட்ட சிலம்பினைக் கேட்டு வாங்கி அதைக் கீழே போட்டு உடைக்கிறாள், நவரத்னங்கள் சிதறி ஓடின.
இதைக் கண்ட பாண்டியன்,
”நானா அரசன்?
நானே கள்வன்!
பூமியில் தென் திசையின் காவல் என் அநீதியால் கெட்டதே!
கெடுக என் ஆயுள்!” - தான் அநீதி செய்ததை உணர்ந்து உயிர் விடுகிறான்
உணர்ச்சியைப் பின் தள்ளி அறிவை முன் கொண்டு வந்து கண்ணகி தன் கணவன் நிரபராதி என்று நிரூபனம் செய்தாள்.அதன் பின் அவள் மதுரை எரித்தாள் என்பது குறியீடு.அக்னி என்பது ஞானம், அதுவே மனிதனின் மனதை மாற்றம் செய்யும் உட்சக்தி.அவள் அக்னியால் மதுரையை எரித்தாள் என்பது, ஞானத்தால் மதுரை மக்களை யோசிக்க வைத்தாள் என்பதே ஆகும்.அதன்பின் அவள் தவநிலையில் பூரண சமாதி கொண்டாள்.அவ்விடத்தில் தான் சேரன் செங்குட்டுவன் கண்ணகிக் கோட்டம் எழுப்பினான்.
